Gleby w Bieszczadach

85 - 90 % powierzchni Bieszczadów zajmują gleby brunatne. Wśród nich przeważają gleby brunatne kwaśne, nad glebami brunatnymi właściwymi i wyługowanymi. Gleby brunatne kwaśne występują nie tylko na podłożu skał bezwęglanowych, ale również na głębokich i odwapnionych zwietrzelinach zalegających skały fliszu zasobnego w węglany. Pozostałe gleby zajmują około 10 - 15 % powierzchni Bieszczadów. Wśród nich udział gleb inicjalnych - litosoli i regosoli oraz rankerów wynosi około 5 %. Gleby glejowe, organiczno - mineralne, organiczne oraz gleby aluwialne - mady zajmują łącznie około 10 %. Litosole, regosole, rankery występują zarówno na połoninach, jak i pod lasami. Nie tworzą dużych i jednolitych płatów. Są to zazwyczaj płytkie utwory skalisto - rumoszowe występujące w partiach szczytowych głównych grzbietów oraz na stromych stokach i grzędach skalnych wśród dominujących płatów gleb brunatnych. Podobnie niewielkie powierzchnie zajmują gleby semihydrogeniczne i hydrogeniczne. Gleby glejowe występują zwykle w strefie źródlisk, na załamaniach stoków w miejscach wysięku wód. Większe powierzchnie tych gleb występują w obrębie dolin. Mady występują w dnach dolin rzecznych i potoków, a ich powierzchnia i zróżnicowanie nawiązują do rozwoju systemu teras rzecznych.
Materia organiczna (próchnica): jej ilość i jakość w glebach Bieszczad wykazuje zróżnicowanie, a to ma związek zarówno ze zbiorowiskami roślinnymi, jak również z warunkami hydrologicznymi terenu oraz z klimatem. W glebach zbiorowisk połoninowych, a szczególnie pod borówczyskami występują miąższe (do 10 - 20 cm), poziomy próchnicy nadkładowej (ektopróchnicy) typu moder lub moder alpejski. W glebach zbiorowisk leśnych buczyny karpackiej, poziom próchniczy jest dobrze wykształcony, chociaż niezbyt głęboki (10 - 15 cm). Przeważa tam próchnica typu mull, a w glebach semihydrogenicznych hydromull. W glebach łąk niższych, w Krainie Dolin dominuje próchnica typu mull, w miejscach wilgotniejszych higromull lub hydromull. Zawartość materii organicznej w poziomach próchniczych sięga kilku procent, w glebach podmokłych kilkunastu procent, a stopień humifikacji wynosi 100 %.

Główne jednostki taksonomiczne gleb Bieszczadzkiego Parku Narodowego:

Klasyfikacja Polskiego
Towarzystwa Gleboznawczego

Klasyfikacja wg FAO ISRIC

Klasyfikacja wg USDA

Gleby inicjalne: skaliste - litosole,
rumoszowe - regosole:
-regosole dystroficzne
-regosole eutroficzne

Lithososls, Lithic Leptosols,
Regosols:
-Dystric Regosols
-Eutric Regosols

Lithic Udorthens
Udorthens

Gleby słabo wykształcone - rankery:
-rankery butwinowe (tangel - rankery)
-rankery brunatne

Leptosols (Rankers)
-Umbric Rankers (Tangel Rankers)
-Cambick Rankers

Lithic:
-Haplumbrepts
-Dystrochrepts

Gleby brunatne właściwe
i wyługowane (eutroficzne i mezotroficzne)

Eutric Cambisols

Eutrochrept

Gleby brunatne kwaśne (dystroficzne)

Dystric Cambisols

Dystrochrept

Gleby próchniczo - glejowe (dawna nazwa:
szarobrunatne górskie)

Mollic Gleysols

Fluvaquentic:
-Eutrochrepts
-Humaquepts

Gleby glejowe

Gleysols

-Haplaquents
-Haplaquepts

Mady i gleby deluwialne:
-typowe
-brunatne

Fluvisols:
-Eutric Fluvisol
-Cambic Fluvisol

-Fluvaquents
-Fluvaquepts

Gleby torfowe

Histosols

Histosols

Gleby antropogeniczne

Anthrosols

 
Bieszczady